Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
7 / 12 / 2020

Εφτά Δεκεμβρίου και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε είπαν να επιτρέψουν να ανοίξουν τα μαγαζιά που πουλάνε μπάλες, αστεράκια, και δέντρα. Έτσι, βρε αδελφέ, για να ζήσει ο κόσμος τα Χριστούγεννα.

Ίσως, άλλωστε, να είναι τα τελευταία του.

*

Ύστερα από ανόητη καταναγκαστική μασκοφορία δεν-ξέρω-κι-εγώ πόσων μηνών, ύστερα από τόσες εβδομάδες καταστροφικού lockdown, η πανδημία καλά κρατεί. Και η χούντα επίσης.

Τυχαίο;

Όχι, βέβαια. Το εμβόλιο είναι κοντά. Έρχεται να σας σώσει!

Αλλά για βάστα λίγο μια στιγμή, ρε μάστορα. Ύστερα από τόση καραντίνα και κλειδαμπάρωμα των πάντων, πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουμε καμιά αξιοσημείωτη μείωση των κρουσμάτων από Covid-19; Τι λογική έχει αυτό το πράγμα; Έχει τη λογική του σκύλου, που έλεγα τις προάλλες; – ότι όσο πιο πολύ το φοβάσαι τόσο περισσότερο αγριεύει γιατί μυρίζεται τον φόβο σου;

Ας μη δώσουμε στον κορονοϊό και τέτοιες μαγικορεαλιστικές δυνάμεις, εντάξει;

Αλλά η παραδοξότητα εξακολουθεί να υφίσταται. Lockdown, μάσκες, γενική καταπίεση και βαθιά τρομοκρατία, λογοκρισία και φασισμός...

...και η πανδημία καλπάζει σαν γυμνή πουτάνα επάνω σε φτερωτό άλογο...

...και τα εμβόλια έρχονται.

Πραγματικά τώρα, και μετά συγχωρήσεως, αλλά πρέπει να είσαι μαλάκας για να νομίζεις ότι είναι τυχαίο.

Ή οι αριθμοί είναι τρελά μαγειρεμένοι από εξαιρετικούς σεφ του τρόμου, ή όλα αυτά τα μέτρα που έχουν παρθεί είναι τελείως άχρηστα, γιατί η πανδημία του κορονοϊού δεν εξαπλώνεται όπως νομίζουμε. Ίσως να συμβαίνει εκείνο που, με επιφύλαξη, έλεγα εξαρχής: Ίσως κάποιοι εσκεμμένα να δηλητηριάζουν τον κόσμο με το μικρόβιο. Οπότε, δεν έχει σημασία πόσο προσέχεις, ή πόσο κλείνεις τα καταστήματα. Σημασία έχει πού τυχαίνει να βρίσκεσαι όταν πέφτει η κορονοβόμβα μέσα σε ποτά ή φαγητά, ίσως, αν όχι στον αέρα του εσωτερικού κάποιου οικοδομήματος.

Αυτό μπορεί να φαίνεται «επιστημονική φαντασία». Αλλά ξανασκέψου το. Μπορεί και να μην είναι επιστημονική φαντασία. Και, όσο ο καιρός περνά και βλέπουμε τέτοια έκτροπα που βλέπουμε, εγώ το θεωρώ ολοένα και πιο πιθανό.

Εξαρχής, ο κορονοϊός χτυπούσε κάτι... παράξενους στόχους: κάτι κωλοπετεινίτσες, κάτι γάμους στου διαόλου τη μάνα, κάτι συγκεκριμένα εργοστάσια, κάτι συγκεκριμένες συγκεντρώσεις συγκεκριμένων σημαντικών προσώπων. Ήταν σχεδόν σαν εσκεμμένα να παρουσιαζόταν εκεί, όχι τυχαία ως μαζική εξάπλωση.

Και σήμερα τι γίνεται; Ο κορονοϊός εξαπλώνεται ενώ όλοι είναι κλειδαμπαρωμένοι! Ποια λογική έχει αυτό; Εσύ νομίζεις ότι βγάζει κανένα νόημα;

Εκείνο που φαίνεται πιο πιθανό είναι πως η πανδημία του Covid-19 δεν είναι, ουσιαστικά, πανδημία. Όχι, τουλάχιστον, με τη συνηθισμένη έννοια. Είναι ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ. Κι αφού οι πρώτοι στόχοι έχουν δηλητηριαστεί με το μικρόβιο, το εξαπλώνουν και σε όσους είναι γύρω τους οι οποίοι – οι άφρονες! – νομίζουν ότι κάτι πανιά επάνω στη μούρη τους μπορούν να τους προστατέψουν...

Και τώρα, αναρωτήσου ποιος διάολος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο: να εξαπλώνει εσκεμμένα το μικρόβιο μέσα σε (σχεδόν) όλες τις κοινωνίες αυτού του πλανήτη.

Σίγουρα αυτός που έχει κάτι να κερδίσει από τις μαζικές δηλητηριάσεις.

Εγώ θα δηλητηρίαζα κάποιον μόνο για δύο λόγους: (α) Επειδή θα ήθελα να τον ξεκάνω· (β) επειδή θα ήθελα μετά να του πουλήσω το αντίδοτο για το δηλητήριο που έχει καταπιεί.

*

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως χάνουν έσοδα από τα εμβόλια. Ο κόσμος δεν εμβολιάζεται πια τόσο όσο πριν.

Εδώ και καιρό οι φαρμακοβιομηχανίες έλεγαν πως ήθελαν να κάνουν κάτι για να εμβολιάζονται οι πάντες περισσότερο.

Εδώ και καιρό – προ-κορονοϊού – η Ε.Ε. έλεγε πως ήθελε να εμβολιάσει όλους τους πολίτες της.

Αυτές οι πληροφορίες υπάρχουν στο Διαδίκτυο για όποιον είναι πρόθυμος να ψάξει να τις βρει.

Τώρα, βγάλε το δικό σου συμπέρασμα ποιος δηλητηριάζει τη χώρα σου. Μάλλον είναι αυτός που μετά θέλει να πουλήσει στη χώρα σου τα γαμημένα φάρμακά του για να θεραπεύσει την αρρώστια που ο ίδιος δημιούργησε.

Και δεν φτάνει που πιθανώς έχουμε να κάνουμε με τέτοιους παγκόσμιους κακοποιούς, αλλά δεν έχουμε και κυβερνήσεις που μπορούν να τους αντισταθούν. Πάρε για παράδειγμα (προς αποφυγή) τη δική μας κυβέρνηση: Δεν αντιστέκεται· συνεργάζεται με αυτούς που, κατά πάσα πιθανότητα, σε φαρμακώνουν για να σε ξαναφαρμακώσουν μετά με το αντίδοτο.

Και το κακό είναι τόσο μεγάλο που αυτοί οι ανώμαλοι που μας διοικούν έχουν φτάσει στο σημείο να λένε πως μπορεί να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικό.

Τι ακριβώς σημαίνει «υποχρωετικό» εμβόλιο, ρε παράσιτα;

Οι άνθρωποι έχουν αγωνιστεί για να έχουν μια βασική κυριαρχία επάνω στο σώμα τους. Δεν είναι δημοκρατικό – δεν είναι καν λογικό ή ανθρώπινο – να επιβάλλεις στον άλλο τι θα βάλει μέσα στο σώμα του. Ουσιαστικά, έτσι τους κάνεις όλους ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ.

Υπάρχουν συνταγματικοί νόμοι που προστατεύουν τέτοια ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το να ορίζει ο ίδιος ο άνθρωπος το σώμα του και κανένας άλλος. Και έρχονται τώρα αυτά τα γαμημένα χουντικά παράσιτα του κερατά να τα καταργήσουν χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία όπως αυτή την άθλια κωλοεπιδημία;

Ποιοι νομίζουν ότι είναι;

Ποιος είναι ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος Τσιόρδας, ο κύριος Χαρδάλιας, και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι, επειδή έχουν κάτσει σε μια καρέκλα, μπορούν να επιβάλλουν στους άλλους ανθρώπους ποιος θα πάρει φάρμακα και ποιος όχι;

Και δε μ’ενδιαφέρει αν οι ίδιοι κάνουν πρώτοι το εμβόλιο. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει με το σώμα του. Ο Μητσοτάκης μπορεί να πιάσει μια σύριγγα και να τη χώσει μέσα στο αριστερό του μάτι· δικαίωμά του είναι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και εγώ και εσύ και ο κάθε άλλος άνθρωπος να κάνει, καταναγκαστικά, το ίδιο.

Εκείνο που ξέρω εγώ είναι ότι, αν κάποιος ερχόταν με μια σύριγγα και μου έλεγε ότι είμαι υποχρεωμένος να κάνω εμβόλιο, θα έβρισκε ξαφνικά τη σύριγγα χωμένη αρκετά βαθιά μέσα στον κώλο του για να τρυπήσει το έντερό του.

Και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του στοιχειωδώς ελεύθερο θα έπρεπε να κάνει το ίδιο.

*

Αλλά εκείνο που φοβάμαι, αν τελικά γίνουν όντως καταναγκαστικά τα εμβόλια, είναι πως θα είναι εμμέσως καταναγκαστικά, όχι άμεσα. Δηλαδή, μπορεί να σε αποκλείει από το να μπεις, για παράδειγμα, σε αεροπλάνο αν δεν έχεις εμβολιαστεί, ή να σε υποχρεώνει να φοράς μάσκα μέσα σε κάποιους χώρους.

Ακόμα κι έτσι, είναι απαράδεκτο. Είναι κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι καταπάτηση κάθε φιλελεύθερου συντάγματος. Είναι Νόμος του Τρόμου.

Δεν έχει σημασία αν αυτά τα εμβόλια είναι «ελεγμένα» ή «δοκιμασμένα» ή εγκρίνονται από τον τάδε και τον δείνα επίσημο οργανισμό. Όσο ελεγμένα κι αν είναι, ποτέ δεν ξέρεις τι αντίδραση μπορεί να έχουν επάνω στον οργανισμό του καθενός. Γιατί ο οργανισμός του κάθε ανθρώπου δεν είναι ακριβώς ίδιος με του άλλου – πράγμα το οποίο είναι επιστημονική αλήθεια. Γι’αυτό κιόλας ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφέρετο δικαίωμα να ορίζει τι γίνεται με το σώμα του. Κι αν κάποιος ζητά αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να καταργηθεί ή εμμέσως να καταπατηθεί, είναι ουσιαστικά σαν να ζητά να χυθεί αίμα. Το δικό του αίμα.

*

Σήμερα, μας κλέβουν τα Χριστούγεννα και καταστρέφουν την οικονομία εδώ και μήνες. Αύριο, τι θα μας κλέψουν; Τι άλλο θα καταστρέψουν;

Δεν πρέπει να στήσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα εφέτος. Κρεμάλες πρέπει να στήσουμε.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το